مهستی مرد.به همين سادگی ، ساده تر از آن که فروغ گفته بود تنها صداست که می ماند.ساده تر از آن که حتی هايده مرد.و هر چه که بيشتر بگذرد ساده تر می شود مردن اين نوستالژياهای موسيقی ايران.اين خصلت آينده ای است  که هی داريم بيشتر تويش فرو می رويم. قرن حاضر قرن اتمام تمام هاست.

تمام مردم.مردم تمام.و رويش شگفت انگيز کوتوله ها.بازسازی مکرر قالب ها.عجله و بی حوصلگی مجال نمی دهد برای نوشتن و عهدی هم بسته بودم در پست قبل که شکستمش!

فقط شعری از فروغ توی ذهنم است که

در سرزمين قدکوتاهان

          معيارهای سنجش

  بر مدار صفر درجه می چرخند.

بی ربط بود می دانم!