1 دوست خوبم سيامک!نظری نبوده است از تو هيچگاه که من نپذيرفته باشمش واين نه به دليل دوستی احساسانه ای (که اتفاقا کم نبوده بينمان)که به واسطه عقل نقادانه ای بوده که سعی کرده ايم حتی اگر شده دارا بودنش را تظاهر کنيم! و از قضا اين مقاله ات نيز راه به پدرانش برده و بر دل من نشسته.اما نقدی بوده از تو بر من ،آن هنگام که داستان هايم را به ارجاع خارجی و سنجاق نشدنم به نوشته هايم متهمم می کردی که به گمانم اينبار بر تو وارد آمده است.که اگر تو مرا با شناختی که از دنيای واقعی داری نقد کرده ای آن ايمان ارجاعی خارجی است و من اين جا لعنتی ام وبس و اگر به خاطر اين تک و توک نوشته هاست که خودت بهتر می دانی من هنوز چيزی ننوشته ام که تو را طاقت اين گونه فراخ آمده است(نقل به مضمون از مرحوم مهستی که من هنوز چيزی نگفتم که تو طاقتت تموم شد...!!!)و همه زوری که زده ام هنوز از مرحله لاس خشکه نويسنده ای تشنه عشقبازی با کلمات فراتر نرفته است چه برسد که نام آن را ژورناليسم گذاشت! و تازه اين صرف متن است و من هنوزتر اصلا فرصت انديشيدن در اين دنيای مجازی را نيافته ام(از تو چه پنهان که جديدترين نوشته ام را که اين متن جايش را گرفت به انديشيدن در دنيای مجازی گذرانده بودم) چه برسد به اين که عيانش کنم و کسی آرمان گرايانه بخواندش!
2 تهمت شيرين آرمان گرا بودنت را به جان خريدم.اما مانده است سوالی توی ذهنم که آرمان گرايی چيست؟آرمان گرا کيست؟آيا آرزوی چيزهای خوب و منطقی  است که در اين صورت خوب و منطقی  کدام است؟آيا آرزوی چيز های نداشته است؟آيا در بعد سياسی آن که منظور تو نيز بی شک همين بوده است داشتن کشوری آزاد و مرفه است؟روشن تر بگويم ايرانيان وطن پرستی که در جنگ تحميلی شجاعانه جنگيدند آرمان گرا بودند يا ..._کسی می تواند ادعا کند که نبوده اند عراقيان وطن پرستی که اتفاقا آنها هم شجاعانه جنگيده باشند؟يا اصلا دموکراسی متعهد شريعتی آرمان گرا تر است يا جامعه باز پوپر؟چرا دوست خوبم، همه آدمها در طول تاريخ به اسم آرمانگرايی کارهای کاملا متضاد می کنند؟اين تضاد در دل آرمان گرايی است يا در بطن آدمها؟و تو منظورت از آرمان گرا بودن من و نسل من کدام آرمان گرايی است؟باهوش تر از آن هستی که همه آرمان گرا ها را به کشتن وسيله عقل در پای هدف دل متهم کنی.می دانم.اما نمی دانم باز هم هنوزتر که آرمان گرايی چيست؟آرمان گرا کيست؟